دریانوردان خسته‌اند!؛ صنعت کشتیرانی نباید همواره از دریانوردان انتظار تاب‌آوری بیشتر داشته باشد، بلکه باید شرایطی ایجاد کند که نیروی انسانی برای ادامه فعالیت حرفه‌ای خود مجبور به تحمل فشارهای فراتر از توانش نباشد.
به گزارش پایگاه خبری آب‌های آزاد، استیون جونز بنیان‌گذار شاخص رضایت دریانوردان (Seafarers Happiness Index)، در گزارشی تحلیلی هشدار داده است که صنعت کشتیرانی با وجود پیشرفت فناوری، هوش مصنوعی و کشتی‌های خودران، همچنان بیش از ظرفیت انسانی از دریانوردان کار می‌کشد.
به گفته وی، کاهش تعداد خدمه، فشردگی برنامه‌های عملیاتی و محدودیت فرصت استراحت می‌تواند سلامت دریانوردان و ایمنی عملیات کشتی‌ها را با تهدید جدی مواجه کند.
استیون جونز در گزارش تحلیلی خود با عنوان «نقطه فروپاشی نیروی انسانی در دریا» تأکید کرده است که صنعت کشتیرانی در حالی به سمت استفاده گسترده از فناوری‌های پیشرفته حرکت می‌کند که همچنان ظرفیت تحمل فشارهای کاری دریانوردان را نامحدود فرض می‌کند.
وی با اشاره به توسعه هوش مصنوعی، کشتی‌های خودران، دوقلوهای دیجیتال و حسگرهای هوشمند می‌گوید در صنعت دریایی برای تجهیزات و ماشین‌آلات، محدودیت‌های عملکردی و آستانه‌های ایمنی دقیقی تعریف شده است، اما همین حساسیت درباره نیروی انسانی به اندازه کافی وجود ندارد.
بر اساس آخرین شاخص رضایت دریانوردان، امتیاز کلی رضایت شغلی و زندگی دریانوردان در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۲۶ به ۶.۸۱ از ۱۰ رسیده است در حالی که این رقم در سه‌ماهه دوم ۶.۸۷ و در پایان سال ۲۰۲۵ معادل ۷.۲۶ بود.
این شاخص نشان می‌دهد رضایت دریانوردان برای سومین فصل متوالی کاهش یافته است.
بنابر اعلام Splash247، در میان عوامل مختلف، روابط میان اعضای خدمه همچنان بالاترین امتیاز را دارد، اما فرصت مرخصی در ساحل، ارتباطات اینترنتی و رضایت از دستمزدها از مهم‌ترین نقاط ضعف شرایط کاری دریانوردان محسوب می‌شوند.
جونز معتقد است مشکل اصلی صرفاً تعداد ساعات کار نیست، بلکه فشردگی و هم‌زمانی وظایف در مقاطع حساس عملیاتی است.
به گفته وی، دریانوردان ممکن است در طول سفر دریایی با حجم کاری قابل مدیریت مواجه باشند، اما هنگام ورود کشتی به بندر، عملیات تخلیه و بارگیری، بازرسی‌های فنی، الزامات قانونی، سوخت‌گیری و امور اداری به‌صورت هم‌زمان بر دوش خدمه قرار می‌گیرد.
در چنین شرایطی، شرکت‌های کشتیرانی نیز برای کاهش زمان توقف کشتی در بندر و تسریع عملیات، فشار بیشتری بر خدمه وارد می‌کنند.
نتیجه این وضعیت، کاهش زمان استراحت و محدود شدن فرصت دریانوردان برای خروج از کشتی و استفاده از مرخصی ساحلی است.
در این گزارش به تجربه یکی از دریانوردان اشاره شده که چهار دوره قرارداد کاری پنج تا شش‌ماهه را بدون حتی یک بار فرصت خروج از کشتی به ساحل سپری کرده است.
یکی دیگر از محورهای مهم این گزارش، تأثیر فناوری‌های جدید بر شرایط کاری دریانوردان است؛ به اعتقاد نویسنده، هوش مصنوعی، سامانه‌های هوشمند و ارتباطات پیشرفته کشتی به ساحل می‌توانند به بهبود عملکرد صنعت کشتیرانی کمک کنند، اما اگر این فناوری‌ها به کاهش واقعی وظایف نیروی انسانی منجر نشوند، ممکن است به افزایش گزارش‌دهی، نظارت و مسئولیت‌های اداری خدمه بینجامند.
وی هشدار می‌دهد که صنعت نباید کشتی‌های هوشمندتری طراحی کند، اما هم‌زمان دریانوردانی خسته‌تر و تحت فشارتر داشته باشد.
این تحلیل بر ضرورت تغییر رویکرد شرکت‌های کشتیرانی در مدیریت منابع انسانی تأکید دارد. از جمله راهکارهای مطرح‌شده عبارت از تنظیم برنامه‌های کاری متناسب با ظرفیت واقعی خدمه، تضمین فرصت کافی برای استراحت و بازیابی توان جسمی و روانی، فراهم کردن امکان واقعی استفاده از مرخصی ساحلی، ارزیابی فناوری بر اساس میزان کاهش فشار کاری دریانوردان، توجه بیشتر به شرایط زندگی و ارتباطات خانوادگی و رفاه خدمه است.
جونز در پایان تأکید می‌کند که صنعت کشتیرانی نباید همواره از دریانوردان انتظار تاب‌آوری بیشتر داشته باشد، بلکه باید شرایطی ایجاد کند که نیروی انسانی برای ادامه فعالیت حرفه‌ای خود مجبور به تحمل فشارهای فراتر از توانش نباشد.
ثبت دیدگاه